تفاوت زبان بریتانیایی و آمریکایی از نظر گرامر
در زبان بریتانیایی وقتی که یه اتفاقی همین چند لحظه پیش می افته و هنوز هم اثرش باقیمانده با زمان حال کامل بیان میشه ولی در زبان آمریکایی با فعل گذشته ساده.
مثال - شکل بریتانیایی:
«She has lost her purse. Can you help her look for it?»
البته فرم بالا ( یعنی بکار بردن زمان حال کامل) در زبان آمریکایی درسته!
شکل آمریکایی:
«She lost her key. Can you help her look for it?»
فرم بالا در زبان بریتانیایی پذیرفته شده نیست قابل قبول نیست – زبان شناسان بریتانیایی این جمله رو صحیح نمی دونند.
مورد بعدی در مورد مالکیته. به زبان ساده تر در مورد بکار بردن دو فعل have و have got.
به این جملات توجه کنید تا بیشتر توضیح بدم.
1- «Do you have a computer?»
2- «Have you got a computer?»
3- «She hasn’t got any hobbies.»
4- «She doesn’t have any hobbies.»
5- «She has an interesting new book.»
6- «She has got an interesting new book.»
تمامی شکل های فوق هم در زبان بریتانیایی و هم در زبان آمریکایی صحیحه ولی بریتانیایی ها بیشتر ترجیح می دهند که جملات 2 و 3 و 6 رو بکار ببرند مادامی که آمریکایی ها بیشتر ترجیح می دهند که جملات 1 و 4 و 5 رو بکار ببرند.
مورد آخر در مورد کاربرد شکل استمراری برخی لغات است به این معنا که برخی از افعال رو میشه در زبان آمریکایی بصورت استمراری بکار برد در حالی که همان افعال رو نمی توان در زبان بریتانیایی بصورت استمراری بکار برد.
مثال:
British English: «I like this conversation more and more.»
American English: «I’m liking this conversation more and more.»
British English: «I remember this quite clearly.»
American English: «I’m remembering this quite clearly.»